Dit jaar deed het team van Dissidenten voor de derde opeenvolgende maal mee aan het Tersteeg toernooi, dat georganiseerd werd door een ex-collega van Barrie en Kasper. Het team bestond uit: keeper Jeroen, Benny, Henk, Jan-Cees, Kasper, Niels en Patrick met coach Jilles. Als toeschouwer waren aanwezig: de broer van Henk, de ouders van Niels, de geblesseerde Arjan (gekneusde rib) en Jeanine en onze scheidsrechter Herman. Jan-Cees kwam speciaal uit Valkenswaard waar hij een voetbaluitje had met SHO. Voor aanvang van onze eerste wedstrijd maakte Arjan een elftalfoto en hij hield tevens de stats bij.

Nadat we in de voorgaande twee toernooien steeds één na laatste waren geëindigd (6e van de 7 in 2001, 4e van de 5 in 2002) waren de doelstellingen dit jaar toch iets hoger gelegd. De zes deelnemende teams speelden ieder één wedstrijd tegen elkaar, waarna de finalewedstrijden werden gespeeld. Er waren drie nieuwe teams waarvan van tevoren moeilijk was in te schatten hoe sterk ze waren. Toch hadden we een doelstelling gemaakt om minimaal om de 3e en 4e plaats te gaan spelen, al blijft eerste worden altijd het uitgangspunt.

De eerste wedstrijd speelden we tegen Ski Piste Nieuwegein. In de veertien minuten dat deze (poule)wedstrijd duurde, bleef het lang 0-0 ondanks dat Dissidenten de betere partij was. Vooral Patrick probeerde het vanuit de tweede lijn met enkele harde schoten, maar de keeper wilde van geen wijken weten. In de 10e minuut viel dan toch de 1-0. Uit een corner van Henk maakte Jan-Cees een actie en hij schoot de bal hard in de linkerhoek. Lang konden wij niet genieten van deze voorsprong, want in dezelfde minuut scoorde Ski Piste 1-1. Ondanks deze tegenslag ging Dissidenten op zoek naar de winnende treffer. Deze viel in de 11e minuut uit een vrije trap van Patrick, nadat Henk de bal goed had neergelegd. Henk scoorde bijna nog de 3-1, maar hij kreeg een bal van hun keeper niet goed onder controle, anders had hij zo in het lege doel kunnen scoren.

De tweede wedstrijd was tegen Team FW. Deze wedstrijd kregen wij weinig kansen tegen een iets sterkere tegenstander, al was de nederlaag van 0-1 (6e minuut, bal in de korte hoek) niet nodig geweest. De derde wedstrijd tegen DSO/Ultra eindigde zoals deze begon: 0-0. Dissidenten was de betere ploeg, maar er waren kansen over en weer. Henk was in het begin gevaarlijk, maar zijn schot ging net over. Na drie wedstrijden stonden we op de gedeelde derde plaats met vier punten uit drie wedstrijden en was alles nog mogelijk.

In de vierde wedstrijd moesten we aantreden tegen Torpedo Infostrada, de werkgever van Barrie en Kasper. Dit team had nog geen enkel punt en middels een doelpunt van Benny in de 6e minuut, na een assist van Jan-Cees, konden wij dit zo houden. Jan-Cees kreeg nog twee goede kansen, maar kon niet scoren. De laatste minuten werd Dissidenten met de rug tegen de muur gezet, maar dankzij goed keeperswerk van Jeroen wonnen wij.

Voor aanvang van de vijfde en laatste groepswedstrijd werd bekend dat als wij zouden winnen er vier teams (Faak, FW, DSO/Ultra en Dissidenten) met 10 punten zouden eindigen. In dat geval zou het onderling resultaat beslissend zijn. Bij een overwinning met minimaal twee doelpunten verschil zou Dissidenten de finale halen. Voor de wedstrijd werd de afspraak gemaakt om niet als gekken naar voren te rennen, maar in de 2e en 4e minuut kregen wij twee tegentreffers te verwerken. Opvallend was dat beide doelpunten vielen doordat een aanvaller van hun buiten om onze verdediger liep en in de verre hoek inschoot. Dissidenten leek kansloos, maar vocht op een bewonderenswaardige manier terug. Na een één-twee met Kasper kon Jan-Cees in de 7e minuut de 1-2 aantekenen. Eén minuut later scoorde Niels de 2-2 uit de draai na een bal vanaf rechts van Henk. Dissidenten begon er nu helemaal in te geloven en ging vol door. Faak wist zich geen raad met de opportunistische speelwijze. Jan-Cees scoorde in de 11e minuut de 3-2 en in de slotseconden scoorde wederom Jan-Cees de verdiende 4-2 nadat Benny een aanval van Faak goed had onderschept, niet zelfzuchtig was en de bal aflegde. De vreugdetaferelen bij zowel spelers, coach als supporters waren enorm en terecht! Dankzij dit resultaat eindigde Dissidenten als eerste in de poule en mocht het de finale spelen tegen DSO/Ultra.

De finale, die over 20 minuten ging, ging redelijk gelijk op, al was Dissidenten de meer aanvallende ploeg. Ondanks een licht overwicht zat het Dissidenten niet mee. Een aantal maal werd de paal of lat geraakt, maar de bal mocht er niet in. Na zes minuten viel dan toch de eerste treffer, maar helaas wel aan de verkeerde kant. Dissidenten bleef rustig de aanval zoeken, maar het zat gewoon niet mee. Coach Jilles leefde zich zo goed in de wedstrijd in dat hij een aantal minuten Jan-Cees en Kasper op de bank liet zitten. Hij was zo begaan met de wedstrijd dat hij vergat te wisselen! Toen DSO in de 14e minuut de 0-2 maakte was het verzet gebroken. Helemaal toen DSO twee minuten later de 0-3 maakte. Jan-Cees scoorde nog wel de eretreffer, maar één minuut voor tijd werd het nog 1-4 en verloren we deze sportieve finale tegen een internationaal team dat het gehele toernooi zonder wissels speelde.

Nadat de beker voor de tweede plaats terechtgekomen was bij Kasper en we nog gezellig wat hadden gedronken, gingen we tegen middernacht, ondanks de nederlaag in de finale, met een voldaan gevoel richting huis.

[Seizoen 2002 - 2003]