[verslag] - [persconferentie]
Onze eerste overwinning van het seizoen werd bekeken door een opmerkelijke toeschouwer. Na afloop gaf hij een persconferentie ...
En daar zit ik dan in een bijzaaltje van De Tienvoet. Ik geef een persconferentie. Ik neem geen ontslag ofzo. Nee, ik geef geen haarfijne analyse van de wedstrijd Dissidenten - Real Panache. Aanwezig zijn slechts twee personen: een reporter en een amateuristische fotograaf die weer eens precies een foto maakt als ik met mijn handen aan mijn neus zit. Maar goed, daar maak ik me niet druk om. Mijn band met de pers is toch al niet om over naar huis te schrijven. Naast mij zitten twee Deense travestieten fungerende als bodyguards. Rinus Michels zei ooit: "Voetbal is oorlog". Bij mij is dat anders: "Media is oorlog".
Nu even ter zake, want daar ben ik tenslotte voor gevraagd. Bij het zien van onze tegenstander waren de messen al direct geslepen. Veelal spleetogen vormden het team van onze opponent. Aardige gasten, maar als ze zich dan ook nog eens kleden in shirts van het Nederlands Elftal dan ontstaat er haast ontembare woede. Zij mogen wel meedoen komende zomer op het WK, en wij, ja, wij kijken toe. Als trainer stuur je je team dan maar met één opdracht het veld in en dat is winnen. Dat doen trainers al jaren. Een wijs geleerde uit een vroeger Cruijffiaanse gemeenschap kwam met de volgende definitie voor winnen: gewoon meer doelpunten maken dan je tegenstander. En dat was ook volgens hem gewoon LOGISCH. En dat heeft u vanavond kunnen zien. Een winnend Dissidenten dat een prima teamprestatie neerzette. Vanaf het begin had Dissidenten een overwicht. Onze voorbereiding was ook beter. Onze wedstrijdlunch bestond uit veel meer koolhydraten dan die van onze tegenstander. Zij versmaadden zich aan Tjap Tjoy en Foe Yong Hai. In combinatie met sambal deed dat dus kennelijk geen wonderen. Maar ach, de wonderen zijn de wereld nog niet uit, getuige de overwinning die Dissidenten boekte.
De voorbereiding was trouwens perfect. Een bruiloft is ook een stukje teambuilding, Peter & Ankie zijn nu een gelukkig paar en wij scoren er maar gelijk op los. Tja, en dat onze volgende wedstrijd dan een dag voor het huwelijk van Wim Lex & Maxima is, dat moeten we dan maar vergeten. Laat het alleen geen 2-2 worden. Dat zou een 'beetje dom' zijn.
De wedstrijd golfde op en neer. Het tempo laag hoog en dit zorgde voor wat consternatie. Even vreesde ik voor een opstootje, maar kennelijk was iedereen voldoende op de hoogte van de vechtkunsten van onze tegenstander. Waar wij als team dan wel voor te vrezen hadden dat was natuurlijk de dopingcontrole. Maar bij deze kan ik u mededelen dat alle tests negatief waren. Best knap gezien het feit dat ons team bestaat uit jongens die of niet kunnen praten of een lasbril ophebben (dit is geen zelfspot), en dan heb je er ook nog zo'n kerel bij die het verschil tussen een rood en groen stoplicht niet ziet. Desondanks kan ik met een tevreden gevoel terugkijken op deze wedstrijd. We hebben die prikkel nog. Die drive is nog aanwezig. En ik wilde alleen maar kijken of we die nog hadden, maar niemand heeft me teleurgesteld.